Vijf ultieme leesaccessoires

Om als boekenliefhebber echt te kunnen genieten van je favoriete bezigheid, is er eigenlijk maar één ding nodig: een goed boek. Maar waarom zou je niet een stapje verder gaan? Deze vijf leesaccessoires maken het lezen net een stukje makkelijker, leuker, of simpelweg grappiger.

Books to Check Out Reading Journal

1. Je eigen leesgids
Zoveel leuker dan het bijhouden van een lijstje of het invullen van titels op een website: een reading journal! Noteer de boeken die je nog wil gaan lezen, hebt gelezen en je favoriete passages. Verkrijgbaar bij the Literary Gift Company.

Best gifts for book lovers: Enchanted Library Candle from Form and Flux

2. De geur van boeken
Je hoeft niet meer in een boekenwinkel te staan om wat van die heerlijke sfeer mee te pakken. Zo bestaan er – jawel – kaarsen die de klassieke boekengeur af te geven. Enchanted Library bijvoorbeeld. Zo haal je de Bibliotheek naar jouw huis.

Gecko Clipper leeslamp

3. Word verlicht
Te donker? Geen probleem! Met een leeslampje kun je nog uren ontsnappen in een mooi boek. Voor je e-book, of fysieke boek, het maakt niet uit, deze lampjes maak je zo vast. Ze zijn overal verkrijgbaar, bijvoorbeeld bij bol.com.

Boze heks Bookmark - Ruby Slippers bladwijzer - bladwijzer van de benen van de heks - originele heks bladwijzer

4. Niet zomaar een boekenlegger
Sommige lezers maken gewoon een vouwtje in een pagina, anderen een simpele boekenlegger. Maar er is nog zoveel meer te vinden! Vang je the Wicked Witch tussen je pagina’s, rits je je boek open, of investeer je liever in een prachtige lamp die ook als boekenlegger functioneert? Gooi die losse papiertjes maar weg!

Literary gifts for book lovers: Certified book addict poster

5. Posters!
Dat jij van boeken houdt, hoef je niet te bewijzen, maar een mooie poster siert iedere muur op. Kies de hierboven afgebeelde poster via RedBubble, of speur tussen de talloze andere posters naar een passend plaatje.

Tien tekenen dat je boekverslaafd bent

 

boeken

Het leven van een boekenwurm gaat niet over rozen. In een wereld waar smartphones regeren, word je nogal raar aangekeken wanneer jij de zoveelste roman uit je tas tovert. Boekenverslaafden zijn daarom zeer makkelijk te herkennen.

1. Tijd? Wat is tijd?
Je ging “even” lezen voor het slapengaan. Dat was ongeveer vier uur geleden. En morgen gaat je wekker om 7.00 uur. Je weet niet eens meer hoe je hier bent beland. Je bent toch pas een kwartiertje aan het lezen?

2. Fictie en realiteit lopen door elkaar
Je hebt gisteren de hele dag doorgebracht in een fantasiewereld en vandaag zit je achter een bureau. Natuurlijk kun je je aandacht er niet bij houden. Waarom leef jij ook alweer precies in deze wereld?

3. Je hebt je eigen manier van met boeken omgaan
En dat is heilig. Als nette lezer leen je je boeken dus echt níet uit aan vrienden, en als rommelige lezer is zo’n beetje elke pagina van je favoriete boeken beklad met notities, onderstreepte zinnen en ezelsoren.

4. Ja, ook dat boek ken je al
Je vrienden doen hard hun best om goede cadeau’s aan jou als boekverslaafde te geven, en jij doet goed je best om niet teleurgesteld te zijn wanneer je weer eens een boek dubbel krijgt. En boekaanraders? Please, alsof je dat boek niet allang gelezen hebt.

5. Boekenseries zijn het eind van je sociale leven
A song of Ice and Fire, Harry Potter en Lord of the Rings. Jij bingewatcht geen serie, je binge-leest boekenseries. School, werk, en andere saaie verplichtingen moeten maar even wachten. Je moet dit uitlezen, en wel nu.

boeken

6. Mensen denken dat je alles weet
Dat je veel leest, betekent niet dat je briljant bent. Sterker nog, je sprak laatst nog een woord verkeerd uit omdat je het alleen kende uit een boek.

7. Teveel boeken, te weinig tijd
Een boekenwinkel is voor jou de hemel. Je moet er gewoon eventjes in kijken. Voor je het weet voeg je weer een titel toe aan de stapel boeken die je nog moet lezen. Alleen al bedenken hoeveel boeken je nog niet hebt verslonden, levert je stress op…

8. … en dan vragen mensen ook nog eens wat je favoriete boek is
Alsof jij kan kiezen uit al je liefdes! Per genre, tijdperk, schrijver en nationaliteit heb jij een top vijf in willekeurige volgorde bedacht. Een simpele vraag leidt bij jou tot een half college.

9. De Bibliotheek is je beste vriend
En je Bibliotheekpas is inmiddels versleten. Zelfs even binnen lopen in jouw lokale boekentempel is genoeg om je weer helemaal tot rust te brengen.

10. Elk uitgelezen boek leidt tot een crisis
Wat moet je nu met je leven gaan doen? Je kunt niet zomaar door met een ander boek. Eerst moet je het verwerkingsproces doorgaan, en dat kan wel even duren.

Spreekwoorden: Nu komt de aap uit de mouw

aap

Ahaaa, nu komt de aap uit de mouw! Heb je dat al vaak geroepen? De Engelse verbasterde variant is ook erg leuk; now comes the monkey out the sleeve! Maar waarom gebruiken we deze uitdrukking? Tijd om die aap eens wat grondiger te bekijken.

Betekenis
De uitdrukking wordt gebruikt wanneer iets ineens duidelijk wordt of wanneer de waarheid onthuld wordt. Ook wanneer iemands ware karakter aan het licht komt, is het heel gewoon om het te roepen.

Oorsprong
Het spreekwoord gaat helemaal terug tot de 18e eeuw, waar men toen nog grappen met apen uithaalde. Taalkundigen zijn het er niet helemaal over eens of er een echte of spreekwoordelijke aap was. Volgens de Van Dale gaat het letterlijk terug naar een aap die in een mouw van een nar verstopt zat. De aap moest onverwachts tevoorschijn komen, als een soort goocheltruc. Een andere theorie is dat de aap spreekwoordelijk bedoeld is voor een staf of stok met narrenhoofd en belletjes, die op een bepaald moment uit de mouw van de nar kwam. Het feit blijft dat er iets verborgen is, dat onthuld wordt.

Zo, nu weet je het. De aap is uit de mouw.

PTT’ers vertellen – Harry

De Centrale Bibliotheek verhuist in 2018 naar het oude postkantoor op de Neude. Dit monumentale pand heeft een rijke geschiedenis en krijgt met de Bibliotheek Utrecht een waardevolle herbestemming. De oud-medewerkers van het postkantoor hebben destijds genoeg meegemaakt om boeken vol te schrijven. Om de herinneringen te bewaren hebben we een aantal verhalen vastgelegd. 

Harry
Medewerker bij de PTT
Harry werkte bij het postkantoor op de Neude van 1966 tot 1984. Voor die tijd werkte hij bij andere postkantoren. Destijds was er nog dienstplicht. “Ik wist niet wanneer ik opgeroepen zou worden voor militaire dienst”, vertelt Harry.
Andere werkgevers vonden het te risicovol om hem aan te nemen, maar bij de PTT hadden ze er geen problemen mee. Na een jaar een cursus te hebben gevolgd bij de PTT moest hij in militaire dienst. Twee jaar later kwam hij in vaste dienst van de PTT. Het contract uit 1962 heeft hij zorgvuldig bewaard. Hij had getekend voor een maandsalaris van 181 gulden.

De reden dat Harry bij het postkantoor wilde werken was vanwege het contact met mensen. Ook hield hij ervan om mensen te helpen. “Ik ben binnengekomen als ambtenaar, maar ik heb me nooit ambtenaar gevoeld. Ik ben een mens. Ik hield me aan de regels, maar binnen de kaders wilde ik alles doen wat mogelijk was, en dat is gelukt.”

“Ik ben nog van de generatie:
heb je vaste dienst, dan zit je gebeiteld.”

Harry heeft meerdere functies bekleed tijdens zijn jaren in het postkantoor Neude. Hij heeft naar eigen zeggen alle hoeken van het gebouw wel gezien. Hoewel het pand volgens hem “iets theatraals, iets geweldigs” uitstraalt, vond hij de bezoekers van de kleinere postkantoren net iets leuker. Daar waren namelijk meer vaste klanten. “Dat was ook wel met collega’s, dat wisselde ook meer”, vertelt Harry. “Die werden dan even hier neergezet.”

Desondanks werkte Harry met graag op het postkantoor. Als hij het niet leuk had gevonden, was hij al veel eerder weggeweest, zei hij. “Ik ben nog van de generatie: heb je vaste dienst, dan zit je gebeiteld. Maar dat was niet de reden dat ik bleef. Als ik ervan baalde, was ik weggeweest. Tot de laatste dag, tot het laatste uur heb ik hier met plezier gewerkt.”

Tekst: Nicole Adriaens
Fotografie: Hiske Midavaine

PTT’ers vertellen – Rinus en Co

De Centrale Bibliotheek verhuist in 2018 naar het oude postkantoor op de Neude. Dit monumentale pand heeft een rijke geschiedenis en krijgt met de Bibliotheek Utrecht een waardevolle herbestemming. De oud-medewerkers van het postkantoor hebben destijds genoeg meegemaakt om boeken vol te schrijven. Om de herinneringen te bewaren hebben we een aantal verhalen vastgelegd. 

Rinus en Co
Telegrambestellers bij de PTT
Niet alle vriendschappen zijn voor altijd, maar Co en Rinus zijn al goed op weg. Ze ontmoetten elkaar zestig jaar geleden, niet in het oude postkantoor op de Neude, maar op de vakschool. Ze wilden banketbakker worden. Een vaste baan was echter veel zekerder. “Vast werk, vaste armoe, zeiden ze”, vertelt Rinus. De twee gingen bij de post werken, eerst Rinus, vervolgens Co. Ze waren toen zestien.

“Mijn collega Gerard stond aan een zak geld
te trekken met een van de overvallers”

Co herinnert zich vooral een periode van geluk. “Je was jong, het was gezellig. We zijn altijd met elkaar op vakantie gegaan. Het was net een familie. De jongens onder elkaar konden heel goed met elkaar opschieten, we gingen ook samen met de meiden van de telegraaf uit”. Co en Rinus hielden zich echter niet altijd aan de regels. Zo gingen ze wel eens stiekem bij elkaar achter op de motor telegrammen bezorgen. Eigenlijk mocht dat niet.

Co verliet na tien jaar de post, maar Rinus bleef er werken. Hij heeft zelfs een overval in het postkantoor Neude meegemaakt. “Mijn collega Gerard stond aan een zak geld te trekken met een van de overvallers”, verhaalt Rinus. “Ik zei tegen hem: ‘Gerard, laat los, die klerezooi’, en toen dacht hij na, liet hij los en hebben ze het meegenomen. Ik was niet geschrokken. Er zijn mensen die jarenlang thuis zitten als ze zoiets meemaken, maar wij gingen de volgende dag weer aan het werk”. Co lacht. “Hij is keihard. Het is net Rambo.”

Tekst: Nicole Adriaens
Fotografie: Hiske Midavaine

PTT’ers vertellen – Wiebe

De Centrale Bibliotheek verhuist in 2018 naar het oude postkantoor op de Neude. Dit monumentale pand heeft een rijke geschiedenis en krijgt met de Bibliotheek Utrecht een waardevolle herbestemming. De oud-medewerkers van het postkantoor hebben destijds genoeg meegemaakt om boeken vol te schrijven. Om de herinneringen te bewaren hebben we een aantal verhalen vastgelegd. 

Wiebe
Medewerker bij de PTT
Zelfs toen Wiebe als klein jongetje met zijn moeder naar het postkantoor op de Neude ging, was hij al onder de indruk van het gebouw. Jaren later kwam hij er terug om een administratieve opleiding te volgen in 1978. Hij was toen 19 jaar en nog steeds gefascineerd door de grote hal. “Dan loop je zelf boven door het gebouw, dat is dan heel raar.”

Nog geen tien jaar na zijn opleiding werd Wiebe ingehuurd voor een project om het postkantoor te vernieuwen.  De PTT zat in een overgang van oude apparatuur naar nieuwere techniek. Twee jaar lang was hij bezig om de verbouwing op touw te krijgen.

“Wie had ooit gedacht dat je met een mobiele telefoon op het internet zou komen? Ik ken nog de koelkasten!”

“Het gebouw was eigenlijk helemaal niet geschikt voor computergestuurde apparatuur. Er werd een blanco cheque uitgeschreven. Het gebouw moest aangepast worden, dien maar een plan in, zeiden ze. Het was hard werken, er moest heel veel gebeuren, maar het was een hele leuke tijd.”

Nog steeds ontwikkelde de technologie zich. “Wie had ooit gedacht dat je met een mobiele telefoon op het internet zou komen? Ik ken nog de koelkasten!”, lacht Wiebe. Zelfs toen het project was afgerond, bleef hij niet weg van het postkantoor. Hij legde tijdens zijn werk contacten in en buiten de PTT. In 1998 werd hij gevraagd om een antenne te plaatsen op het dak van het gebouw. “Dat komt zeker omdat ik hier al eerder gewerkt heb”, stelt Wiebe. “Alle hoekjes en gaatjes hier zijn bekend terrein voor mij. Ik blijf maar terugkomen!”

Tekst: Nicole Adriaens
Fotografie: Hiske Midavaine

PTT’ers vertellen – Peter

De Centrale Bibliotheek verhuist in 2018 naar het oude postkantoor op de Neude. Dit monumentale pand heeft een rijke geschiedenis en krijgt met de Bibliotheek Utrecht een waardevolle herbestemming. De oud-medewerkers van het postkantoor hebben destijds genoeg meegemaakt om boeken vol te schrijven. Om de herinneringen te bewaren hebben we een aantal verhalen vastgelegd. 

Peter
Technisch medewerker bij de PTT
Peter was zestien jaar toen hij in het leerlingstelsel bij de PTT in Utrecht begon. Toen hij achttien was begon hij met werken op de tweede verdieping van het postkantoor op het Versterkerstation. Peter deed daar het technisch onderhoud van transmissieapparatuur voor district- en interdistrict verbindingen, daarnaast verzorgde hij ook de doorschakelingen van muzieklijnen en spreeklijnen voor uitzendingen vanuit Utrecht naar Hilversum, zoals kerkuitzendingen en voetbalverslagen. Tegenwoordig gaat dat via satelliet of gsm, maar destijds werden die verbindingen handmatig gemaakt.

Zo werkte Peter regelmatig tot ’s avonds laat en in de weekenden op het versterkerstation, als er sportwedstrijden waren of bij bijzondere evenementen in de stad zoals, toen de Paus Utrecht bezocht in 1985. Ook toen kroonprins Willem-Alexander werd geboren, waren Peter en zijn collega’s druk bezig met extra verbindingen te maken. “Hij is hier in het AZU geboren. Dat betekende voor ons overwerk.”

“Het is gewoon een heel mooi
gebouw. De hal is het mooiste. ”

Peter vertelt dat  zijn collega’s erg collegiaal waren. Ze waren  allemaal met de elektronicatechniek bezig en ondersteunde elkaar met de werkzaamheden. “Toch was er wel een heel duidelijke hiërarchie. Je moest goed kunnen zien wie de chef was, dat werd duidelijk doordat wij stofjassen moesten dragen. Later werd het wat vriendelijker”, vertelt Peter.

In zijn laatste jaren in het postkantoor Neude werkte Peter als opleidingsspecialist voor nieuwe monteurs. Zijn leslokaal zat op de tweede verdieping in het gebouw, maar als hij mensen op bezoek kreeg, gaf hij hen een rondleiding door het gebouw. Ook toen hij later rondleidingen gaf in Utrecht, was het postkantoor op de Neude een vaste stop. “Het is gewoon een heel mooi gebouw. De hal is het mooiste. In Rotterdam staat een zelfde soort Postkantoor, ook van de Amsterdamse School. Maar het Postkantoor de Neude is mooier.”

Tekst: Nicole Adriaens
Fotografie: Hiske Midavaine

PTT’ers vertellen – Thijs

De Centrale Bibliotheek verhuist in 2018 naar het oude postkantoor op de Neude. Dit monumentale pand heeft een rijke geschiedenis en krijgt met de Bibliotheek Utrecht een waardevolle herbestemming. De oud-medewerkers van het postkantoor hebben destijds genoeg meegemaakt om boeken vol te schrijven. Om de herinneringen te bewaren hebben we een aantal verhalen vastgelegd. 

Thijs
Telegraaf bij de PTT
Thijs is begonnen als telegraafambtenaar. Hij nam telegrammen op en tikte ze uit op een zogenoemde bandschrijver. De telegramambtenaren werkten van 6 uur ’s ochtends tot 10 uur ’s avonds. Tijdens werkuren bouwden ze een band met elkaar op. “Als je tot 10 uur ’s avonds zat te praten, had je ook andere gesprekken. Je leerde elkaar goed kennen. We gingen alle trouwerijen af en kenden allemaal elkaars kinderen. Het was een hele hechte club.”

Thijs werkte veertig jaar in het postkantoor op de Neude. Als lid van de personeelsvereniging leerde hij zijn collega’s goed kennen. De personeelsvereniging ging samen op reis en gaf themafeesten.

“We hadden alle formulieren
de lucht ingegooid.”

“Er kwam een keer een man die heel veel geld kwam wisselen. Later bleek het drugsgeld te zijn. Hij gaf een flinke fooi, en eigenlijk mocht dat niet, maar dat ging in de pot voor de personeelsuitjes. Het kwam uiteindelijk het personeel ten goede”, zegt Thijs.

In 1970 werd de telegraaf opgeheven. “We hadden alle formulieren de lucht ingegooid.” Thijs ging werken als kantoorambtenaar in het postkantoor en kwam achter het loket te staan. Vooral de klanten vond hij erg leuk. “Mensen hadden altijd haast”, lacht Thijs. “Dan hadden we de gordijnen dicht bij de loketten, kwamen ze er tussendoor met hun hoofd: ‘Mag ik even wat vragen?!’ Het was een hele leuke tijd.”

Tekst: Nicole Adriaens
Fotografie: Hiske Midavaine

PTT’ers vertellen – Patricia en Koos

De Centrale Bibliotheek verhuist in 2018 naar het oude postkantoor op de Neude. Dit monumentale pand heeft een rijke geschiedenis en krijgt met de Bibliotheek Utrecht een waardevolle herbestemming. De oud-medewerkers van het postkantoor hebben destijds genoeg meegemaakt om boeken vol te schrijven. Om de herinneringen te bewaren hebben we een aantal verhalen vastgelegd. 

Patricia en Koos
Medewerkers bij de PTT
Patricia en Koos leerden elkaar kennen tijdens hun werk in een postkantoor, maar werkten allebei op andere momenten in het postkantoor op de Neude. Patricia werkte in de jaren ’90 als baliemedewerker in het monumentale pand. Ze vond het heerlijk om in de binnenstad te werken. “Ik kwam altijd met tasjes thuis.”

Koos stond van 2010 tot 2011 achter de loketten in het postkantoor Neude. Een paar weken nadat hij vertrok, sloot het postkantoor definitief. “Als het hier morgen openging, stond ik hier overmorgen klaar om te werken”, vertelt hij enthousiast. Het afwisselende werk vond hij erg leuk.

“Als het hier morgen openging,
stond ik hier overmorgen klaar om te werken.”

Het stel herinnert zich nog goed hoe hecht de collega’s met elkaar waren. “Tegenwoordig heb je team building, nou, wat wij hadden was teambuilding en je had het niet eens door”, vertelt Patricia. Als bestuurslid van de personeelsvereniging was ze zeer actief binnen het postkantoor. Om geld in te zamelen voor de reisjes en feestjes die de personeelsvereniging organiseerde, verkochten de collega’s stiekem kaarsen, bekers en foldertjes aan toeristen.  “Het was een beetje een illegale handel”, geeft ze toe. “Daardoor weten we als postkantoormedewerkers best veel van het gebouw. Je moest ook een beetje VVV-medewerker spelen.”

Van de details van de bogen in de grote hal tot feiten over de bouwstijl, het stel kan het zo oplepelen. “Als je ergens in welke stad dan ook een heel mooi, groot gebouw ziet, dan weet je dat het een postkantoor was. Het is heel herkenbaar”, vertelt Koos.

Tekst: Nicole Adriaens
Fotografie: Hiske Midavaine

PTT’ers vertellen – Cor

De Centrale Bibliotheek verhuist in 2018 naar het oude postkantoor op de Neude. Dit monumentale pand heeft een rijke geschiedenis en krijgt met de Bibliotheek Utrecht een waardevolle herbestemming. De oud-medewerkers van het postkantoor hebben destijds genoeg meegemaakt om boeken vol te schrijven. Om de herinneringen te bewaren hebben we een aantal verhalen vastgelegd. 

Cor
Manager bij de PTT
Veertig jaar lang werkte Cor bij de PTT. De laatste vijftien jaar daarvan was hij manager. Hoewel er werd gezegd van ambtenaren dat ze niet zoveel werk klaar kregen, moest Cor behoorlijk hard werken. “We hadden heel veel klanten. Het werd zo druk dat we een zaalwachter nodig hadden. Als mensen geld kwamen halen, stonden er per loket twintig man in de rij. Er waren acht loketten, kun je je voorstellen. Als iemand met pauze ging, moest de zaalwacht komen om de rij af te sluiten.”

Voordat hij begon met zijn werk als manager, was Cor kantoorambtenaar. Vanaf 1972 werkte hij in het postkantoor op de Neude. “We hebben hier ontzettend veel meegemaakt”, vertelt Cor over die tijd. Toen de oliecrisis gaande was, werden de postkantoren ingeschakeld om de benzinebonnen te verdelen. Het postkantoor was ’s avonds later open zodat iedereen hun bonnen konden ophalen. “Het is één grote flop geworden. We hebben ontzettend hard moeten werken om al die dingen te sorteren en uiteindelijk was het voor niks. We werkten veel en veel over, maar het was ook wel met een lach.”

“Ik dacht zelf dat er niet zoveel postkantoren zouden overblijven, maar dat het helemaal weg zou gaan, had ik nooit verwacht.”

Tijdens hun lange dagen bijvoorbeeld gooide de kassier van de geldbank met stapels gebundeld geld naar Cor. Dat waren pakketten van 10.000 euro. Iedereen kon erom lachen, tot de band om de bundel kapot ging en het geld alle kanten op dwarrelde. “We zijn een uur bezig geweest om het geld bij elkaar te zoeken en op het laatst misten we nog 100 gulden. Die was zo onder de kast geschoven. Uiteindelijk hadden we het gevonden, maar het heeft lang geduurd.” Volgens Cor kon er zelfs toen steeds lol gemaakt worden.

In 2006 was Cor’s laatste werkdag. Zijn collega’s hadden hem op deze dag in het oranje uitgedost vanwege het WK voetbal dat ook gaande was. Nederland zou spelen en aan het einde van de dag gingen Cor en zijn oud-collega’s naar de Luifel aan de overkant van de Neude voetbal kijken. Cor vond het vreemd om weg te gaan na al die jaren: “Ik heb er veertig jaar gewerkt. Ik heb nooit verzuimd. Toen ze zeiden dat ik ging stoppen, geloofden ze me eerst niet. Maar ik had het gevoel dat het niet zo goed ging met het postkantoor. Ik dacht zelf dat er niet zoveel meer zouden overblijven, maar dat het helemaal weg zou gaan, had ik nooit verwacht.”

Tekst: Nicole Adriaens
Fotografie: Hiske Midavaine