PTT’ers vertellen – Harry

De Centrale Bibliotheek verhuist in 2018 naar het oude postkantoor op de Neude. Dit monumentale pand heeft een rijke geschiedenis en krijgt met de Bibliotheek Utrecht een waardevolle herbestemming. De oud-medewerkers van het postkantoor hebben destijds genoeg meegemaakt om boeken vol te schrijven. Om de herinneringen te bewaren hebben we een aantal verhalen vastgelegd. 

Harry
Medewerker bij de PTT
Harry werkte bij het postkantoor op de Neude van 1966 tot 1984. Voor die tijd werkte hij bij andere postkantoren. Destijds was er nog dienstplicht. “Ik wist niet wanneer ik opgeroepen zou worden voor militaire dienst”, vertelt Harry.
Andere werkgevers vonden het te risicovol om hem aan te nemen, maar bij de PTT hadden ze er geen problemen mee. Na een jaar een cursus te hebben gevolgd bij de PTT moest hij in militaire dienst. Twee jaar later kwam hij in vaste dienst van de PTT. Het contract uit 1962 heeft hij zorgvuldig bewaard. Hij had getekend voor een maandsalaris van 181 gulden.

De reden dat Harry bij het postkantoor wilde werken was vanwege het contact met mensen. Ook hield hij ervan om mensen te helpen. “Ik ben binnengekomen als ambtenaar, maar ik heb me nooit ambtenaar gevoeld. Ik ben een mens. Ik hield me aan de regels, maar binnen de kaders wilde ik alles doen wat mogelijk was, en dat is gelukt.”

“Ik ben nog van de generatie:
heb je vaste dienst, dan zit je gebeiteld.”

Harry heeft meerdere functies bekleed tijdens zijn jaren in het postkantoor Neude. Hij heeft naar eigen zeggen alle hoeken van het gebouw wel gezien. Hoewel het pand volgens hem “iets theatraals, iets geweldigs” uitstraalt, vond hij de bezoekers van de kleinere postkantoren net iets leuker. Daar waren namelijk meer vaste klanten. “Dat was ook wel met collega’s, dat wisselde ook meer”, vertelt Harry. “Die werden dan even hier neergezet.”

Desondanks werkte Harry met graag op het postkantoor. Als hij het niet leuk had gevonden, was hij al veel eerder weggeweest, zei hij. “Ik ben nog van de generatie: heb je vaste dienst, dan zit je gebeiteld. Maar dat was niet de reden dat ik bleef. Als ik ervan baalde, was ik weggeweest. Tot de laatste dag, tot het laatste uur heb ik hier met plezier gewerkt.”

Tekst: Nicole Adriaens
Fotografie: Hiske Midavaine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *