PTT’ers vertellen – Joke

De Centrale Bibliotheek verhuist in 2018 naar het oude postkantoor op de Neude. Dit monumentale pand heeft een rijke geschiedenis en krijgt met de Bibliotheek Utrecht een waardevolle herbestemming. De oud-medewerkers van het postkantoor hebben destijds genoeg meegemaakt om boeken vol te schrijven. Om de herinneringen te bewaren hebben we een aantal verhalen vastgelegd, zoals dat van Joke. 

joke_lowres

Joke
Telegrafiste bij de PTT
“Ik was nog niet eens geslaagd voor de MULO toen ik hier kwam werken”, vertelt Joke. Haar broer was telegrafist in het leger. Het werk trok haar wel aan en dus solliciteerde ze op zestienjarige leeftijd bij de PTT. Joke moest een opleiding volgen van ruim vier maanden.
Ze moest in die tijd alle afkortingen van Nederlandse plaatsen uit haar hoofd leren. Daarnaast moest ze 214 aanslagen per minuut kunnen typen, zonder fouten. Samen met nog veertien andere meisjes volgde Joke de opleiding. “Onderling met collega’s was het heel gezellig. We kwamen bij elkaar op de verjaardag, en gingen samen uit. We hebben twee keer een reünie gehad.”

“Het leukste aan het werk was hoe
afwisselend het was.”

joke_closeup_lowres

Samen met een collega liep Joke de Nijmeegse Vierdaagse. Vijftig jaar later vond ze haar medewandelaar terug met behulp van een artikel in de Oud-Utrechter en andere oud-collega’s. “We waren niet veranderd”, vertelt ze. “Of nou ja, eigenlijk wel, maar als ik haar nu tegen zou komen, zou ik haar meteen herkennen.” Het leukste aan het werk was hoe afwisselend het was, meent Joke. Naast telegrammen uitschrijven, administratief werk en werken aan de telex, zat ze wel eens aan het loket in de grote hal. Destijds stonden er telefooncellen in het postkantoor waar mensen zelf konden bellen naar bijvoorbeeld het buitenland. Via de verreschrijver had ze zelf contact met telegrafisten in Australië, Canada, Amerika en andere werelddelen. “Soms praatten we nog met hen nadat we een telegram verzonden hadden. We vroegen dan hoe oud ze waren, en of ze een vriend hadden – het soort gesprekken dat je voert als je zeventien of achttien bent. Het was net als e-mailen.”

Het postkantoor op de Neude was echter niet alleen een plek om te werken, het was ook een plek van romantiek. Onder de bogen van de grote hal bloeide de liefde op. “Hij was telegrambesteller. We waren voor het eerst met elkaar uit geweest op 8 mei 1962.” Het was niet toegestaan een relatie te hebben op de werkvloer. Joke werd bij haar chef op het matje geroepen. Hij vertelde haar dat het niveauverschil tussen de twee te groot was. “Ik had MULO gedaan en Leo de ambachtsschool. Mijn chef vroeg of ik niet iemand anders kon krijgen, maar dat was voor mij geen punt. Ik zei er niet veel op. Nu zeggen mensen zo iets terug, maar toen was dat niet zo.” Het mocht niet teveel opvallen dat Joke en Leo samen waren. “We mochten geen gesprekken met elkaar voeren. Dus deden we dat buiten.” In 1963 trouwde het stel. Joke heeft het gelukstelegram dat ze kregen bij hun huwelijk nog altijd bewaard.

Tekst: Nicole Adriaens
Fotografie: Hiske Midavaine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *